ВОКУНИШ: Терроризм дар инкишофи таърихии инсоният ҳодисаи нав набуда, ҳанӯз аз замонҳои қадим ба ин усул қувваҳои гуногуни сиёсӣ ва ҷамъиятӣ барои ҳокимият талош дошта, даст ба зӯрӣ, даҳшат овардан ва тарсонидани одамон мезаданд. Қувваҳои гуногун террорро ҳамчун воситаи мубориза бар зидди рақибони хеш медонистанд. Ҳатто дар андешаҳои муҳаққиқони аҳди қадим, аз ҷумла Ксенофон террор дар мисоли воситаи самараноку мусбати мубориза бар зидди рақибон дониста мешуд.

    АНДЕША: Инак Тоҷикистон азизу биҳиштгуна идвораи бузург, ҷашни шодию нишот дорад, ки он 31-умин солгарди Истиқлолияти давлатист. Мардуми шукргузори Тоҷикистон ҳар нафас аз неъмати бебаҳои истиқлол, сулҳу субботу Ваҳдати куллӣ нӯши ҷон кардан доранд, ки аз хостаҳою ормонҳои умдаи иҷтимоӣ буда, мардуми аксар кишварҳо, ки дар меҳвари низоъҳо қарор доранд, аз ин накҳати ҷонбахш бенасибанд.

АНДЕША: Истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки моҳи сентябри соли 1991 ба даст омад, оқибатҳои сангини таърихиро ба сари мардуми азияткашидаи тоҷик дигарбора овард, ки шаҳдашро начашид аллакай заҳр пошиданд. Агар давраҳои таърихии миллати тоҷикро варақ занем, бараъло мебинем, ки дар байни миллати тоҷик фарзандони хиёнаткор барои манфиатҳои хеш шуда, миллат, давлат ва хешу ақрабои худро мефурӯшанд.